Van de kerkenraad

Inhoud Klok & Klepel

jan/feb 2019

Beste gemeenteleden, beste lezers,

Ze zijn al weer voorbij, de feestdagen waar we ons zo op hadden verheugd en op hadden voorbereid. De vorige aflevering sloot ik af met de woorden: “vier ze mee”, doelend op de kerstvieringen en de concerten. Velen hebben dat gedaan. De kinderen van school, Het Christmas Carolskoor, in de kerkdiensten en bij de jaarlijkse Kerstmiddag. Op de één of andere manier kwamen het Kind wat in Bethlehem is geboren ter sprake. Want om Hem draait het uiteindelijk met Kerst niet waar. Graag wil ik allen die zich hebben ingezet hartelijk danken voor hun bijdrage. De leerkrachten en de ouderraad van de Jan Lighthartschool  in het bijzonder. Zij kregen te kampen met ziekte in het team en er moest flink worden geïmproviseerd en veel worden overlegd. Het resultaat mocht er zijn! Dank daarvoor.
Nu ik dit zit te schrijven merk ik dat het me moeilijk valt om iets op papier te krijgen. Hoe dat komt? Het was nog maar zo kort na deze mooie periode waar ik net in dankbaarheid over schreef dat Nederland werd overspoeld met de zogenaamde Nashville verklaring. Sommigen vonden het blijkbaar de hoogste tijd om deze verklaring uit te brengen. Met de beste bedoelingen wordt er altijd bij gezegd. Dat mag dan zo zijn, maar de effecten konden wel eens heel anders uitpakken en pakken ook heel anders uit. Gelukkig kan ik doorgaans goed slapen, maar na dit gebeuren wilde het maar niet lukken. Het maakte me intens verdrietig. In gedachten hoorde ik de Here Jezus zeggen: “toen kwamen de vogels en pikten het pas gezaaide zaad weg nog vóór het kon ontkiemen”. Het maakte me moedeloos. Hoe moeten we als kleine gemeente en als dorpskerk nu verder? Treden we mensen zo tegemoet? Gaan we ze eerst vertellen hoe het zit of hoe we ergens over denken en proberen ze dan nog eens aan te bieden dat als je ergens mee zit in je leven je er gerust eens over mag komen praten hoor, wij hebben een luisterend oor. Ik hoop dat u mee kunt voelen dat de  Nashville verklaring hier niet meewerkt. Weet u, toen de herders en de wijzen hun geschenken hadden gebracht en Simeon en Hanna de lofzangen gezongen hadden de jacht op het leven van Jezus begon. Dat is de rauwe werkelijkheid in Zijn leven. De vlucht naar Egypte werd ingezet. Al weer geen plaats! Zijn komen naar ons toe was van het begin af een vernedering en een lijden. Toch koos God er voor. Zijn grote liefde voor mens en dier, ja voor de hele schepping was zijn drijfveer. Nu ik deze woorden op mijn scherm zie staan denk ik ineens: “Waarom dan wanhopen en moedeloos worden”? Hij laat niet los wat zijn hand éénmaal begon. Als God doorgaat waarom zou ik dan wanhopen en me dat zelf toestaan?
Waarschijnlijk is dit het wat ds Wouter van Wingerden bedoelde in zijn nieuwjaarspreek toen hij ons meenam  met de dichter van psalm 73 die ook na een hoge inzet somber werd van alles wat hij om zich heen zag. Totdat……… hij tot de ontdekking kwam hoe God bezig was. Ga het maar doen zei dominee. Ga maar lezen in de Bijbel. Wees er maar bij wanneer die wordt uitgelegd in de kerk, bidt maar en zing maar. Je wordt er dan in meegenomen. Je kunt lang naar de toetsen van het orgel gaan kijken en gebeurt niets. Raak ze maar aan en de muziek komt tot klinken. Je komt dan op een andere toonhoogte!
Laten we zo dorpskerk (gemeente)  mogen en willen zijn in Westerbroek ook in het jaar van de Heere 2019.

Veul hail en zegen!

Klaas de Vries,
ouderling/voorzitter van de kerkenraad

====================================================

Nov Dec 2018

Beste gemeenteleden,

’s Morgens laat ik me altijd wekken door mij wekradio die staat afgesteld op Radio 4. Zo ook op de dankdag voor gewas en arbeid. Het was de dag nadat er in Amerika tussentijdse verkiezingen waren gehouden. Het is de gewoonte om in het ochtendprogramma iemand aan het woord te laten die de kranten heeft doorgenomen en dan commentaar geeft op het één en het ander. Dit keer was het Professor Kennedy uit Amsterdam die van geboorte Amerikaan is. U raadt het al. Er volgde een beschouwing over de verkiezingen in Amerika. Na zijn verhaal mocht hij een muziekstuk kiezen. Hij zei heel rustig: “Het is vandaag dankdag voor gewas en arbeid laten we dat te midden van dit alles niet vergeten”. En hij liet vervolgens van Mendelsohn Bartholdie horen het lied: Nun danket alle Gott mit Herzen, Mund und Händen.
Het ontroerde me om zo te worden bepaald bij de dankdag. En dat onze dankbaarheid ook een adres mag hebben. God de Vader die barmhartig is en genadig. Die overvloedig schenkt. Ook ons dagelijks brood!
Danken is ook delen. Daarom heeft de Diaconie weer een actie ontketend voor de Voedselbank in Hoogezand. Veel is er weer bijeengebracht in de kerk. Ieder die daaraan heeft meegewerkt en die heeft bijgedragen (in het bijzonder de leden van het Brokekoor) hartelijk dank!
Inmiddels is het dorpshuis, het Aalmanhuus opgeleverd. Het resultaat mag er zijn. Wij waren als kerk ook uit genodigd om ons te presenteren bij de opening evenals alle plaatselijke verenigingen, de school en bedrijven uit Westerbroek. Fijn te mogen ervaren dat Westerboek het dorp ziet als een geheel, inclusief de kerk. Fijn was het ook onze nieuwe burgemeester de heer Hogendoorn te mogen ontmoeten. Hij kwam kennismaken met Westerbroek en toonde zich zeer geïnteresseerd in ons dorp, de school, de kerk en ook de aardbevingsproblematiek werd door hem aan de orde gesteld. We hebben de kerk ook even bezocht en de burgemeester is voornemens ook eens een dienst te komen bezoeken. We zien er naar uit.
Nu het Aalmanshuus weer in functie komt gaan wij afscheid nemen van een aantal gasten die van de kerk en van de Leerkamer gebruik hebben gemaakt. Fijn dat jullie er waren. Het ging in goed overleg en het verliep prima. Het voelde best wel een beetje leeg toen ik wat programma’s uit de thermostaat van de verwarming ging verwijderen.
Alleen het Brokekoor komt nog repeteren, maar dat is heel gewoon en is ook mooi.
Zingen maakt blij was het thema van Groningen Zingt in Westerbroek. De kerk was goed bezet en inderdaad het zingen van veel bekenden liederen maakte blij.
Op de Monumentendag hebben we kennis gemaakt met Sandy Lammersma. Zij is piano lerares en woont sinds kort met haar gezin in Westerbroek. Op zondagmiddag 4 november heeft zij samen met haar leerlingen een concert gegeven in een volle kerk op een heuse vleugel. Prachtig zoals die kinderen, schijnbaar onbevangen hun stukken speelden. Ook Prachtig dat Sandy voor het eerst op een kerkorgel speelde en het concert afsloot met J.S. Bach. Kom maar gauw eens weer zou ik willen zeggen.
Zondag 11 november, de geboortedag van sint Martinus, die wist wat delen was houden we de dankdienst voor gewas en arbeid.
Dan komt het einde van het kerkelijk jaar al weer in zicht. Op zondag 25 november, de eeuwigheidszondag, zullen we onze aandacht richten op de tijd die voortschrijdt. Op wat er was en wie er waren en er niet meer zijn en op de (beloofde)  toekomst waar we naar onderweg zijn. Het is de gewoonte dat we tijdens de dienst ook een moment hebben waarop we hen gedenken die we onderweg zijn verloren omdat zij zijn overleden. U bent van harte welkom dit mee te maken.
Dan volgt de tijd van Advent. Inkeer en voorbereiding op Kerst.
Dit jaar houden we de Kerstmiddag op 19 december om 15.30 uur. Een beetje later op de middag dus dan gewoonlijk. We willen het zo doen dat de middag uitloopt op een gezamenlijke broodmaaltijd. De rest van het programma is nog even een verrassing. Weet u welkom en neem gerust iemand mee.
Het gonst er hier en daar al weer over de kinderen van de Jan Ligthart School die op hun laatste schooldag voor de kerstvakantie weer wat gaan doen en daarbij ook de kerk willen gaan bezoeken. Hartelijk welkom.
Het Christmas Carols Koor is al weer flink aan het repeteren en hebben weer heel wat optredens op het programma staan.  Eén daarvan wordt gehouden op de thuisbasis, de kerk van Westerbroek en wel op zaterdagavond 22 december.
Op kerstavond 24 december willen we om 19.30 uur een kerstzangavond houden met bekende Kerstliederen, een korte meditatie en misschien wel een gelegenheidskoortje van kinderen van de school. We laten ons graag verrassen! U toch ook?
Op eerste Kerstdag is er een gewone Kerstdienst om 10.00 uur.
Dan komt de jaarwisseling al weer inzicht. De afsluiting van 2018. Een jaar waarin het één en ander te gedenken viel. Het einde van de eerste wereldoorlog 100 jaar geleden. Wat een slachtoffers zijn daarbij gevallen. Ik las ergens een getal van 17 miljoen. Onvoorstelbaar, de hele Nederlansde bevolking! Helaas werd toen ook gelijk de kiem gelegd voor het ontstaan van de tweede wereldoorlog. Het is dit jaar ook 400 jaargelden dat de Synode van Dordt werd gehouden. Ook een tijd van oorlog om ons land heen maar hier was het betrekkelijk rustig en werd die synode gehouden. Toen is door wat wij nu noemen de Staten Generaal de opdracht gegeven de Bijbel te vertalen in de Nederlandse taal. De zogenaamde staten vertaling waarvan wij nu de herziene versie gebruiken in onze diensten. Deze staten vertaling is van grote invloed geweest op de ontwikkeling van de Nederlandse taal er onstond laten we zeggen een standarisering in spelling. Eveneens is in die tijd ons land als land ontstaan. De synode van Dordt heeft ook een belijdenis geschrift opgesteld, de zogenaamde Dordtse Leerregels. Dit geschrift maakt tot op heden deel uit van de belijdenisgeschriften van de Protestanste Kerk in Nederland en dus ook van onze gemeente. Het leert ons dat God een verkiezende God is die naar mensen omziet, van hen houdt en ze wil redden en ze graag bij Zijn kudde wil voegen. Hij heeft dit laten zien in de geboorte van zijn Zoon Jezus die de Christus is. Hij is immers gekomen om zalig te maken? Komt laten wij Hem aanbidden met Kerst in het bijzonder.
Op de eerste zondag van het jaar 6 januari a.D 2019  houden we na de dienst weer onze traditionele nieuwjaarsvisite in de kerk.
Als voorzitter van de Kerkenraad wens ik u allen Gezegende feestdagen! Vier ze mee.
Klaas de Vries

===========================================

Meditatie ds G.W. van Wingerden

Hoe lang duurt het nog??

 

 Hoe lang nog, HEER, moet ik om hulp roepen en luistert u niet?

Habakuk 1: 2a

Ook al is het nog niet vervuld, wacht maar,

het komt zeker, het zal niet uitblijven

Habakuk 2: 3b

 

Hoe lang duurt het nog? Voor wie ooit op reis is geweest met kinderen een bekende vraag. In welke auto wordt die vraag niet gesteld. Pap, mam hoe lang duurt het nog voordat we er zijn? Als iets saai, lastig of moeilijk is dan is het fijn om te weten wanneer het voorbij is. De vraag van de profeet Habakuk is een vraag van veel mensen. In de Bijbel stellen ook andere profeten en Psalmdichters herhaaldelijk deze vraag. Hoe lang nog HEER?

En vandaag de dag klinkt die vraag nog steeds. Vanaf en naast ziekbedden, door mensen in de goot, gebukt onder verslaving of schulden. Hoe lang nog, Heer? En wie stelt die vraag niet in zijn of haar hart wanneer je overweldigd door alle nieuws over geweld en aanslagen. Hoe lang nog moeten we roepen tot God hoort? Tot er iets gebeurt?

Toch nog even terug naar de autorit richting vakantieadres. Hoe lang duurt het nog? Als vader geef je dan zo goed mogelijk antwoord en het viel me pasgeleden op dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakte wat het antwoord was. Of ik nu zei: het zijn nog maar 10 minuten is of het duurt nog anderhalf uur. Alleen het feit dat er een antwoord gegeven werd was al een hele geruststelling. Daarom staan er in pretparken ook van die bordjes naast de wachtrij. En dan niet alleen aan het eind van de rij een bordje met de boodschap: “Als u hier staat dan bent u zo aan de beurt” of “het is het nog maar een kwartier, u bent er bijna.” Maar ook het bordje:  “Als u zich hier bevindt dan moet u nog 1,5 uur wachten” is zinvol. De sfeer in de rij is beter als men weet dat het zo lang duurt, men stelt zich er dan op in. Ook al duurt het nog een tijd, weten dat er een einde is helpt al.

God helpt Habakuk ook, hij krijgt antwoord: “Nog tijdens je leven zal ik de onrechtvaardigen straffen.” Helaas zal dat gepaard gaan met nieuw onrecht en geweld en Habakuk protesteert daarover weer tegen God. Opnieuw krijgt hij antwoord, nu geen bordje met een tijdstip, maar wel de belofte dat er een eind aan komt. “Ik zal het stoppen”, zegt God. Het onrecht heeft geen bestaansrecht, dat is niet blijvend, er is een einde aan. (2:3) Dat maakt een groot verschil, het wachten wordt er niet korter van. Het leed niet minder, maar het is wel beter te dragen. Net als Habakuk krijgen wij ook geen tijdstip of datum waarop Hij alles rechtzet. En er is ons ook geen garantie gegeven dat ons geen leed overkomt. De zonde, onze opstand tegen God heeft de wereld kapot gemaakt, maar dat is het einde niet. Want God heeft er een kruis doorgezet. Hij schenkt vergeving en herstel. Wie in die God en in dat kruis gelooft weet dat onrecht, ziekte en pijn eindig zijn. Hoe lang duurt het nog? Dat weten we niet, maar eens komt de dag dat Christus terugkomt. Op die dag wachten wij en tijdens het wachten komen we af en toe komen van die bordjes tegen. Zoals deze tekst in Habakuk.

 

Ook al is het nog niet vervuld, wacht maar,

het komt zeker, het zal niet uitblijven”.

 

Ds. W. van Wingerden